اقليم و معماري

اقليم شناسي از وضع جغرافياي نقاط زمين گفت و گو مي­كند. و معمولاً نوع اقليم با توجه به تقسيمات جغرافيايي همراه با ارتفاع مشخص آن از سطح دريا به وجود مي آيد .  به طور كلي عواملي مانند چگونگي تابش آفتاب، دماي حاصله از تابش خورشيد، رطوبت هوا و ميزان بارندگي و در مجموع وزش بادهاي مختلف در مسائل اقليم دخالت دارد و محيط زندگي انسان را تحت الشعاع قرار مي دهد كه نسبت به اين اصول (شناخت اقليم) و در نتيجه معماري و در مجموع ساختمان سازي به وجود مي آيد.

ایران دارای اقلیمهای مختلف و مناطق با آب و هوای متفاوت در فصول چهارگانه است. معماری گذشته ایران با تکیه به تجربه و تکنیک ساخت و به وسیله مصالح بومی، راه و روشهایی منطقی جهت برآورده شدن شرایط آسایش انسان ابداع نموده بود. با بررسی معماری سنتی این سرزمین می‌توان آن را معماری پایدار یا یکی از نمودهای معماری پایدار نامید. از مسائل مهم معماری پایدار توجه به موضوعات متفاوتی همچون اکولوژیک، ارزانی، در دسترس بودن، سازگاری با محیط زیست و موارد دیگر است. در ساختمان‌های سنتی همیشه استفاده از انرژیهای ارزان و در دسترس مانند آفتاب، باد و نور مد نظر بوده‌است، به همین دلیل ساختمان‌ها در مناطق مختلف دارای پلان و قرارگیری متفاوتی جهت حداکثر استفاده از انرژیهای یاد شده می‌باشد. امروزه این مسئله به دلایلی همچون افزایش قیمت زمین، افزایش جمعیت، افزایش قیمت مصالح، به وجود آمدن وسایل تهویه مطبوع، استفاده از انرژیهای فسیلی و … تا حد زیادی باعث تغییر روند معماری شده‌است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *